Του Συνδέσμου Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων
Είναι απορίας άξιον γιατί γίνονται συναντήσεις και παζάρια σε θέματα άκρως ενδιαφέροντα και κοινωνικής φύσης, όπως η τελευταία μεταξύ των εκπροσώπων των οδηγών βυτιοφόρων και του γενικού γραμματέα του υπουργείου μεταφορών και υποδομών. Είναι να δυσανασχετεί κανείς για το πώς είναι δυνατόν ο αρμόδιος υπουργός, κ. Ρέππας, να απουσιάζει από την κρίσιμη αυτή συνάντηση, τη στιγμή που η απεργία των ιδιοκτητών βυτιοφόρων έχει “στεγνώσει” κυριολεκτικά από καύσιμα την αγορά και έχει παραλύσει πολλούς επαγγελματικούς κλάδους.
Τελικά, θέλουν όλοι τους μια λύση στο σοβαρό αυτό πρόβλημα ή όχι; Η κυβέρνηση κατέφυγε στην επιστράτευση των ιδιοκτητών βυτιοφόρων ως έσχατη λύση –λέει– για ανεύρεση διεξόδου στο πρόβλημα. Οι συνδικαλιστές των οδηγών βυτιοφόρων ζήτησαν μόνο μια δημόσια δήλωση από τον υπουργό, ότι δεν θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο που τους αφορά μέχρι τέλη Αυγούστου, προκειμένου να μη γυρίσουν με άδεια χέρια από τη συνάντηση και δεν έχουν να πουν κάτι στα μέλη τους.
Η κυβέρνηση κωφεύει στην έκκληση, αυτή για μια και μοναδική δήλωση, και διαμηνύει ότι αυτός ο χρόνος υπάρχει λόγω των θερινών διακοπών της Βουλής. Όμως, ο αρμόδιος υπουργός, για λόγους τακτικής, δεν κάνει αυτήν την δήλωση. Είναι αυτό ή όχι σκληρή στάση απέναντι στα αιτήματα ενός επαγγελματικού κλάδου;
Από την άλλη, άραγε, οι συνδικαλιστές είναι ικανοποιημένοι για μια πίστωση χρόνου μερικών ημερών;
Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία, όταν –σύμφωνα με ομολογία των ίδιων των ιδιοκτητών βυτιοφόρων– το επάγγελμα έχει ήδη από καιρό ανοίξει;
Όμως, ας δούμε τις αντιφάσεις στη συμπεριφορά της κυβέρνησης. Όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποί της δηλώνουν στα “πάνελ” και στα τηλεοπτικά παράθυρα ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα λόγω των ειλημμένων κοινοτικών αποφάσεων, λόγω του απόλυτου ελέγχου της χώρας από την “τρόικα”.
Αλλά να, που δεν το υποστηρίζουν όλοι και τα πράγματα ενίοτε ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Σε τηλεοπτική συζήτηση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κ. Πεταλωτής, δήλωσε χωρίς περιστροφές ότι το νομοσχέδιο είναι πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, υπονοώντας ότι η “τρόικα” έχει δευτερεύοντα ρόλο.
Το πράγμα εδώ αλλάζει. Τελικά, ποιος είναι υπεύθυνος και από ποιους εξαρτάται η τύχη τού εν λόγω επαγγέλματος; Προς τι αυτή η αντίφαση ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη; Μήπως για να διαφανεί ότι η κυβέρνηση έχει κύρος και δεν σύρεται στο “άρμα” της “τρόικα” ή μήπως, όποτε συμφέρει να φαίνεται ότι τις αποφάσεις τις έχει πάρει η ίδια, και άλλοτε, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, να γίνεται επίκληση των κοινοτικών αποφάσεων;
Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στις τηλεοπτικές οθόνες για λόγους εντυπωσιασμού. Ακόμα και στο “κινητό” κάλεσε τον γενικό γραμματέα Μεταφορών / Υποδομών γνωστός “τηλε-εισαγγελέας”, στην προσπάθειά του να δείξει ότι αυτός έχει τη δύναμη να λύνει επί τόπου τις διαφορές εξουσίας και επαγγελματικών κλάδων. Γιατί, μετά τις όποιες συναντήσεις, είναι γεγονός ότι τα ραντεβού κλείνονται από τα “μίντια”, μπροστά στα μάτια των εμβρόντητων τηλεθεατών!
Λένε ότι ο τουρισμός έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα από την έλλειψη καυσίμων. Λένε, επίσης, ότι δύο μέρες απεργίας ήταν αρκετές για να προκαλέσουν ζημιές εκατομμυρίων ευρώ και να αμαυρώσουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.
Ας υποθέσουμε ότι αυτό ισχύει. Ποιους τρόπους προτείνει η κυβέρνηση, προκειμένου ένας επαγγελματικός κλάδος να διεκδικήσει τα δικαιώματά του; Ή μήπως, από δω και στο εξής, η επίταξη και η επιστράτευση ή άλλα σκληρά μέτρα θα είναι στην “ημερησία διάταξη” για όλους αυτούς που διαμαρτύρονται για κλαδικά τους προβλήματα;
Η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει την αυστηρότητά της απέναντι στο λαό. Με το επιχείρημα ότι “εδώ που φτάσαμε, δεν γίνεται αλλιώς” ανακοινώνει το ένα μέτρο μετά το άλλο, μην έχοντας κανέναν ενδοιασμό για το τι μπορεί να επακολουθήσει από πλευράς διαμαρτυριών.
Έχουν περάσει τόσοι μήνες από τότε που το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία και ένα αισιόδοξο μήνυμα δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Θα μου πείτε, τι παραπάνω θα έκανε η Ν.Δ., αν ήταν στην κυβέρνηση; Ασφαλώς, τίποτε περισσότερο. Τα ζήσαμε την τελευταία πενταετία. Βιώσαμε για τα καλά το τι σημαίνει ακυβερνησία και αδιαφορία απέναντι στο λαό.
Όμως, το ζήτημα είναι τι γίνεται τώρα. Η σημερινή κυβέρνηση, που σε πολλές των περιπτώσεων συνταράσσεται από εσωτερικές διαφωνίες, δεν έχει στόχους και οράματα, της λείπει το θάρρος, η ειλικρίνεια.
Τελικά, θα μας πουν τι θα κάνουν από δω και πέρα σε κάθε διαμαρτυρία του κόσμου; Θα μας πληροφορήσουν για τα δικαιώματά μας, όταν θίγονται τα όποια συμφέροντά μας;
Χθες ήταν οι αγρότες. Σήμερα οι ιδιοκτήτες βυτιοφόρων. Αύριο οι εκπαιδευτικοί και οι εργάτες. Για ποιο “ομαλό κλίμα” μιλάμε και ποιο ελπιδοφόρο μήνυμα; Τη μία –λένε– εμποδίζεται ο τουρισμός. Την άλλη ο τάδε ή ο δείνα επαγγελματικός κλάδος. Και μόνιμο επιχείρημα η ταλαιπωρία όλων των οι υπόλοιπων πολιτών.
Μήπως όλα αυτά υποκρύπτουν τη μελλοντική καταστρατήγηση του δικαιώματος της απεργίας; Μήπως, με την επίκληση της εκάστοτε ταλαιπωρίας του κοινωνικού συνόλου, επιχειρείται η ποινικοποίηση των διαμαρτυριών;
Υποθέσεις κάνουμε. Και τα σενάρια εξετάζουμε.
Έχουμε ήδη περάσει σε μια νέα εποχή. Έχουν αλλάξει άρδην οι καιροί. Και η απεργία των οδηγών βυτιοφόρων να λήξει, θα ακολουθήσει κάποια άλλη. Το έργο της κυβέρνησης δυσκολεύει. Αν, μάλιστα, συνυπολογίσει κανείς και τις ενδοκυβερνητικές διαμάχες, τα πράγματα οδεύουν προς αδιέξοδο. Γιατί, όπως λέει ο λαός, “όπως στρώσεις, θα κοιμηθείς”.
